Geheimhouding is een plicht voor werknemers

Geheimhouding tijdens en na de arbeidsovereenkomst

Artikel 17,3° van de Arbeidsovereenkomstenwet legt deze geheimhouding bij wet op als één van de fundamentele verplichtingen van elke werknemer. Opvallend hierbij is dat er uitdrukkelijk gepreciseerd wordt dat deze geheimhoudingsplicht niet alleen geldt tijdens de duur van de arbeidsovereenkomst, maar ook na de beëindiging van de arbeidsrelatie.

Wat zijn zakengeheimen?

Hamvraag is wat de wetgever begrijpt onder ‘zakengeheimen’. In de rechtspraak vinden we de volgende voorbeelden: voorkeurtarieven van het bedrijf bij leveranciers, nog niet gepubliceerde financiële informatie over het bedrijf, documenten van technische procédés in de mate deze niet openbaar zijn gemaakt, nog niet gekende commerciële projecten, toekomstige herstructurering,…

Verworven kennis zijn geen zakengeheimen!

Nog uit de rechtspraak valt af te leiden dat een heel specifieke technische of commerciële vaardigheid, die een werknemer heeft aangeleerd gekregen door de werkgever, niet als zakengeheim wordt beschouwd. Dit wordt dus als verworven kennis gezien die los staat van enig geheim document dat men hiervoor zou moeten raadplegen.

Schending kan ontslag om dringende reden worden

Als een werknemer toch deze geheimhoudingsplicht schendt, kan dit aanleiding geven tot een ontslag om dringende reden, zonder enig recht op enige verbrekingsvergoeding. Tevens kan de werkgever schadevergoeding eisen voor de geleden schade of in kortgeding een bevel bekomen tot stopzetting van de illegale daden, waarbij een te betalen dwangsom wordt opgelegd voor elke nieuwe inbreuk.

Derdemedeplichtigheid aan contractbreuk

Ook de nieuwe werkgever moet op zijn tellen passen als hij via de ex-werknemer van een concurrent misbruik maakt van diens vertrouwelijke informatie. De nieuwe werkgever kan immers geconfronteerd worden met schadeclaims en dwangsommen wegens derdemedeplichtigheid aan contractbreuk. In het uiterste geval kan de schending van zakengeheimen zelfs een strafrechtelijk staartje krijgen voor de correctionele rechtbank op basis van artikel 309 van het Strafwetboek. Dit kan gepaard gaan met strafsancties gaande van 3 maanden tot 3 jaar gevangenisstraf en/of boetes van 300 tot 12.000 euro.

Denk dus beter tweemaal na vooraleer je al te loslippig wordt!